Bir yalnız ağaçtım

Bir yalnız ağaçtım

Tarlanın ortasında
Güneşi uğurlardım
Süzülürken yaprağımdan son ziya
Sıyrılıp kabuğumdan
Koparak köklerimden
Peşinden koşmak delice
Ve kavuşmak sonsuz ışığa

Bir yalnız ağaçtım
Sararmış anızların içinde
Kurumuş dallarım vardı
Yeşillerime inat
Oturmazdı duldamda hiç kimse
Toplanmayan yemişlerim vardı

Alıç derlerdi adıma
Buruş buruş suratlı köylüler
Bir onlar, tanırdı beni
Bilmezdi gençler
Hoş tanınsam ne fark eder
Bir yalnız ağaçtım nasılsa
Tarlanın ortasında
İçten içe çürüyen