İçim acıdı

Bir müzik dinledim yüreğim ayaz

Eskileri andım içim acıdı

Tozlu yollarında gezindim biraz

Gerçek gibi sandım içim acıdı

.

Bir anı, bir resim bazen de mektup

Sararmış anılar kaybolmuş kutup

Nerdeyim, ben kimim birden unutup

Yalancıya kandım, içim acıdı

.

Herkesin hayatı kendine roman

Kiminin düz yolu, kiminin orman

Çekilen her çile bilsek ne yaman

Bin ateşte yandım, içim acıdı

.

Varlığa yokluğa şükrettim her dem

Çiğ süt emmiş dedim velev ki adem

Kaderim böyleymiş, öyleymiş madem

Tuza ekmek bandım, içim acıdı

.

Bir haber okudum sonu pek yalan

Pazara koysan da olmaz bir alan

Gel gör ki yalanı bende bir talan

Doğruyu umandım içim acıdı

.

Yalancı dünyaya çabuk kandılar

Baş secde bilmezken Rabbi andılar

Günahı mum sanıp boşa yandılar

Hakk’a el açandım içim acıdı

.

İnsanoğlu denen garip yaratık

İnançsız sanki çöp, bir katı atık

Akıl bitmiş ise umut yok artık

Zamanda bir andım içim acıdı

.

Mis koktu burnuma evlat kokusu

Her birinin ayrı, huyu, dokusu

Elbet başlayacak ölüm uykusu

Can içre candım da içim acıdı

.

Rabbim bana verdi üç güzel elmas

Her biri değerli birbirinden has

Evladı yok sayan, ahlaken iflas

Elifimi sarandım içim acıdı

.

Yıllar akar iken hamdım, dumandım

Kimi gün yel idim çokça barandım

Kıymetim bilinse belki mercandım

Oysa hep hüsrandım, içim acıdı

.

Rabbime dedim ki kul hakkım olsun

Senin terazine çektiğim dolsun

Çünkü biliyorum en doğru yolsun

Ağladım, ağladım içim acıdı

Çocukluğa köprü kurdum

Öyle uzakta kalmış, inan zor anımsamak
Sararmış anılarım, silik resimler gibi
Asude çocukluğu bir şiirle yaşamak
Geçmişe bir yolculuk yapıyor olmak gibi

***
Düşündüm de
Yarım yüzyıllık yaşam…

Hayret
Nasıl da geçmiş zaman

Bir resim…
Siyah , beyaz

Bahçede sardunyalar

Saksıda bir sopa
Sopaya takılmış
- yarım yumurta kabuğu

Önde ben,
Bin dokuz yüz elli altı çocuğu

Yüzümde
Aydınlık gülümsemem
Sorsan.
- Yer neresi
Diyemem

Kulağımda
Takunyalarımın
bir de…
Dedemin sesi

Taş sektirdiğim bahçe
Ölen bir serçe

Ah
Bir de çığırtkanlığım
- Hülliyet, Milliyet, Aşkam
- yok mu gazte alan?

Satmaya çabaladığım
Bir hafta önceki gazeteymiş
Ne gam…

İlk okulum,
İsmet öğretmenim
Erkek ismi gibi ama, bayan
Soyadı da Eryolalan

Nedense
Ne yüzünü unuttum, ne de sesini
Demek ki sevmişim kendisini

Üst üste dizdiğimiz dokuz taş,
Eve dönüşlerde kirli üst baş
Ya dayak attıklarıma ne demeli ?
Kız çocuğu değilim sanki

Çantamı eve kadar taşır erkekler
Ya her mevsim kapıma gelen çiçekler?

Hani var ya…
Az dayak yemedim babamdan

Ama n’apim
Vazgeçemem çiçek sevdamdan

Bozuktu aram nedense matematikle
Amca desteği ile barışmıştım fizikle

Fransızca desen sular seller gibi
Şimdiyse aklımda kalan
- Ko man tel le vu
- Sen yaptın sen ye onu

Orta, lise derken
Baktım ki büyümüşüm…
Vazgeçtim pek çok şeyden
Üniversiteye giderken

Çalındı düşlerim, bitti hayaller
Babam dedi…“İşte kızım buna hayat derler”

***
Oysa bilmezdi babam, bitemezdi umutlar
Cebimde saklı durur çocukluk misketlerim
Her birinde bir düşün renkli yansıması var
Ondandır sanıyorum, değişik şiirlerim…
.
.
.

Çiğdem Altınöz