Kavuniçi aşk

Bazen kor olur da yanar yürekler,
Bazen denizlere düşermiş rengi

Kalbe inerken huşu, nemlenir gözler

Bu muhteşemliğin, yoktur hiç dengi

.

Bu an, öyle bir an, lal olur diller

Gün hasretle öper, son ışıkları

Tabiat zikreder, duada eller

Bir hüzün sararmış hep âşıkları

.

Aşk dediğin ne ki vurur da geçer

Kalır en derinde ince bir acı

Bitmeyecek aşkı yürekler seçer

Yanan yüreklerin sonsuz ilacı

.

Her baktığın şeyde Onu görürsün

Öyle bir aşk ki O, taçtır başlarda

Benliğin titrer de kanar durursun

Bedene gerek yok böyle aşklarda

.

Artık tümden korsun, hep yanmadasın

Denizde damlasın, arıda balsın,

Her akşamüzeri bulutlardasın

Varsın Güneş sönsün “Aşk” sende kalsın